کانگورو

[peta]

تا دويست سال پيش اصلاً كسي نمی دانست كه در جهان، جانوري به نام كانگورو زندگي مي كند، ولي اين پويندگان سرزمين استراليا بودند كه دويست سال پيش، اين حيوان را براي نخستين باز يافتند. كانگورو كيسه اي دارد كه مشخصه بارز اين جانور، همين كيسه مخصوص است. البته بسياري از پستانداران داراي كيسه اي همانند كانگورو هستند. استراليا و جزاير همسايه اين قاره جايي است كه بيشتر حيوانات كيسه دار در آنجا زندگي مي كنند. اين قبل جانداران، راسته اي از حيوانات را تشكيل مي دهند كه به زبان علمي آنها را مارسوپيلز مي خوانند. اين نام از واژه لاتيني مارسوپيوم گرفته شده است كه معناي كيسه مي دهد. مارسوپيلز يعني كيسه داران.
تاريخ پيدايش نخستين پستانداران به عصر دايناسورها يعني بيش از 100 ميليون سال پيش باز مي گردد. پستانداران به دو گروه تقسيم مي شدند: كيسه دارن ، جفتداران .
جفتداران به پستانداري مي گويند كه نوزادش در حالت جنيني داراي جفت است، جفتي كه بوسيله آن تغذيه مي كند. اما كيسه داران جفت جنيني ندارند، بلكه رويان بسيار زود و نارس از شكم مادر بيرون مي آيد تا سپس بقيه مراحل رشد و تكامل را در كيسه مخصوص مادر بپيمايد. پس مي بينيد كه در كيسه داران، كيسه نقش جفت در رحم را بازي مي كند. زماني كه در آب و هواي زمين تغيير روي داد، ديناسورها به نابودي گراييدند. آنگاه برشمار پستانداران افزوده شد و اين جانداران از جهات بسياري تكامل يافتند. ديگر از آن پس اين پستانداران بودند كه برزمين حكمراني مي كردند. البته پستانداران جفتدار بيشتر از كيسه داران در عرصه زندگي موفقيت داشتند، چون به لحاظ مغز، پيشرفته تر بودند. در ضمن براي رشد جنين، شكم مادر بمراتب شايسته تر و مناسبتر است تا درون كيسه. در بسياري از نقاط جهان، چون كيسه داران نتوانستند با ديگر پستانداران در صحنه رقابت زيست، برابري كنند، منقرض شدند. اما در استراليا و آمريكاي جنوبي چنين رخ نداد. دانشمندان براين باورند كه استراليا روزي به جنوب شرقي آسيا متصل بود. چنين چيزي بوسيله زنجيره اي از جزاير و يا وجود برزخي در روزگار قديم، ممكن بود. بنابر اين، مي توان گفت كه كيسه داران هنگامي در استراليا پخش شدند كه در آنجا هنوز جفتداران تكامل يافته اي وجود نداشتند. در چنين محيطي كه از تكاپوي رقابت تهي بود، كيسه داران رشد كردند و به اشكال و اقسام گوناگوني در آمدند.



منبع : وبلاگ چرا و چگونه؟

[peta]

کانگورو جانوری از راسته کیسه‌داران علفخوار (Diprotodontia) از خانواده دراز‌پایان (Macropodidae) است که در استرالیا و گینه نو زندگی می کند. کانگورو می تواند به کمک پاهایش پرش های بلندی انجام دهد. طول این پرشها به سه متر هم می رسد. دم کانگوروها بلند و عضلانی است.
اين حيوان داراي دست هاي كوتاه است كه هيچ وقت براي حركت وي به كار نمي رود و فقط جهت گرفتن علف ها و شاخ و برگ هاي درختان مورد استفاده قرار مي گيرد. كانگورو بر روي دو پاي خود مي نشيند و از دم خويش جهت حفظ تعادل در نشستن و جستن نيز استفاده مي كند. اين حيوان در سطح شكمي داراي كيسه اي است و در ته كيسه آن غده هاي شيري موجود است . نوزاد كانگورو كه در ابتداي تولد به اندازه لوبيايي است و در هنگام تولد جثه‌ای بسیار کوچک دارد که قطر آن از دو سانتیمتر بیشتر نمی‌شود به وسيله مادر در ته كيسه قرار داده مي شود و در همان جا به وسيله غده هاي مترشحه شير تغذيه مي گردد و رشد مي كند و پس از آن كه قدري بزرگتر شد از كيسه خارج مي شود و با مادر چرا مي كند و در موقع خطر داخل كيسه مادر مي گردد.

بزرگ‌ترین نوع کانگورو کانگوروی قرمز است. کانگوروی خاکستری نوع دیگریست که تقریباً به بزرگی کانگوروی قرمز می‌شود.

طبقه‌بندی علمی
شاخه:طنابداران
رده:پستانداران
زیررده:کیسه‌داران
راسته:کیسه‌داران علفخوار
زیرراسته:دراز‌پاشکلان
خانواده:دراز‌پایان

[peta]

کانگوروی پازَرد در قسمت مرکزی و شرقی استرالیا، در مناطق صخره‌ای و کوهستانی زندگی می‌کنند. اندازه کانگوروهای پا زرد بین شصت تا هشتاد سانتیمتر و طول دم آنها بین چهل تا هفتاد سانتیمتر است. دم آنها عضلانی نیست و بر خلاف دیگر همنوعان خود از آن به عنوان حایل استفاده نمی‌کنند. آنها از تمام گیاهانی که در منطقه زندگی آنها می‌روید تغذیه می‌کنند. این نوع کانگورو دوره معیّنی برای تولید مثل ندارد.

[peta]

والابی‌ها کانگوروهای کوچکی هستند که در استرالیا،نيوزلند و گینه نو زندگی می‌کنند. آنها دارای انواع گوناگونی هستند اما بیشتر به اندازه خرگوش هستند. طول بدن آنها ۷۰ سانتیمتر است، هرچند انواع یکمتری آنها نیز دیده شده‌اند. والابی‌ها بیشتر علفخوار بوده و خود نیز غذای سایر حیوانات گوشتخوار هستند. دشمنان طبیعی آنها عبارت‌اند از: عقاب و دینگو همچنین برخی از انسان‌ها آنها را به خاطر پوست زیبایشان شکار می‌کنند.

[peta]

بیش از 50 گونه مختلف از این حیوان در دو گروه مجزا طبقه بندى مى شوند.
گروه اول که « ماکروپادید » نام دارد، شامل کانگوروهاى عظیم الجثه از قبیل: کانگوروى قرمز، خاکسترى، کانگوروى والبى و Wallabies ,Pademelons ,Quokka مى باشد و گروه دیگر که « پاتوروید » نامیده مى شود، مشتمل بر گونه هاى دسته بندى شدۀ کوچکترى همچون Rat-Kangaroos ,Bettongs ,Potoroos مى باشند. کانگوروی خاکسترى و قرمز، بزرگترین نوع کانگورو است که قدش به 2 متر( 6.5 فوت )، و وزنش به 85 کیلوگرم ( 187 پوند ) مى رسد و کوچکترین نوع نیز « رت کانگوروها » هستند، کانگوروهاى خوشبویى که شبیه به موش صحرایى ( رت ) بوده و به استثناى دمشان، حدود 30 سانتیمتر( 12 اینچ ) ارتفاع دارند.
کانگوروها تنها در قاره استرالیا، گینه نو و برخى از جزایر برون مرزى چون تاسمانیا یافت مى شوند. گونه هاى اندکى نیز براى نخستین بار به کشورهاى دیگر منتقل شدند، از قبیل « تامارس » و « راک والبى » که به ترتیب به نیوزیلند و هاوایى انتقال یافتند. کانگوروها در هر محل قابل تصورى درسراسر استرالیا و گینه نو سکونت دارند. انواع قرمز در کشتزارها، مراتع هموار و جنگلهاى تُنُک (ساوانا) یافت مى شوند و زیستگاه نوع راک والبى یا والبى کوهى، در حوالى صخره هاى واقع در صحراى جنوبى مى باشد.

فسیلهاى یافت شده بیانگر آن است که نخستین کانگوروها 15 میلیون سال پیش در استرالیا وجود داشته اند. حدود 8 میلیون سال پیش، جنگلهاى بارانى استرالیا در نتیجۀ تغییرات جوى جاى خود را به جنگلهاى تنک و کشتزارهاى هموار دادند و کانگوروها نیز به انواع گوناگونى که هم اکنون مى شناسیم، تکامل یافتند. این کانگوروهاى غول پیکرمنقرض شده، تا 3 متر(10 فوت ) قد و200 کیلو(440 پوند ) وزن داشته اند.

ویژگیهاى ظاهرى
اغلب کانگوروها گوشهاى بزرگ و سرهاى نسبتا ً کوچکى دارند. پاهاى کوچک جلویى داراى پنج انگشت نامساوى است، درحالیکه پاهاى عقب چهار انگشت دارد. یکى از انگشتان هر دو پاى عقبى داراى پنجۀ تیزى است که آلت دفاعى وى مى باشد. رنگ بسیارى از گونه هاى کانگورو به شکلى است که به آنها کمک مى کند هنگام مواجهه با خطر، خود را مخفى سازند. جنس نر کانگوروهاى نوع بزرگ، به طور قابل ملاحظه اى بزرگتر از جنس ماده مى باشند و این خصوصیت «دیمورفیسم - Dimorphism» (یا اسکلت بندی و رنگ حیوان) نامیده مى شود.

یک ویژگى فیزیکى که کانگوروها را از دیگر کیسه داران مجزا مى کند، تناسب پاهاى پشتى و دم این جانور جهت پریدن او است، به عنوان مثال در کانگوروى قرمز، پاهاى پشتى، بسیار بزرگ بوده و تقریبا ً ده برابر پاهاى جلویى است. آنها هنگامى که به آرامى راه مى روند از هر دو پاى خود استفاده مى کنند، اما زمانیکه مى خواهند بدوند، بر روى پاهاى عضلانى پشتى ایستاده و شروع به جهش مى کنند.

پرش هاى برخى از کانگوروها بسیار جالب توجه است. کانگوروهاى قرمز قادرند در بیشترین سرعت خود، در هر جهش تا بیش از 5 متر( 16فوت ) بپرند. سرعت حرکت آنها نیز به بیش از 50 کیلومتر( 31 مایل ) در ساعت مى رسد. دم سنگین و عضله اى جانور نقش مهمى در حرکت او ایفا مى کند. دم او هنگام پریدن به عنوان یک موازنه و رادار عمل کرده و هنگام نشستن نیز از او حفاظت مى کند.

تنها عضو خانوادۀ کانگوروها که نمى پرد، رت کانگوروى خوشبو مى باشد. دانشمندان کوشیده اند علت شایع بودن پرش در میان کانگوروها و عدم رواج آن میان پستانداران دیگر را دریابند. تحقیقات آنها نشان داده است که کانگوروها براى پریدن به انرژى بیشترى نیاز ندارند و دلیل آن هم عمدتا ً وجود تاندون هاى فنر مانندى است که در پاهایشان قرار دارد.
آنها براى شروع پرش به انرژى نسبتا ً زیادى احتیاج دارند، اما براى اینکه سرعت پرش خود را افزایش دهند، مقدار کمى انرژى اضافه تر لازم دارند. در مقایسه، پستاندارانى که روى چهار پاى خود مى دوند، با افزایش سرعت، میزان نیاز آنها به انرژى بیشتر نیز افزایش مى یابد.
تولید مثل
کانگوروها نیز مانند همۀ کیسه داران، جفت واقعى ندارند ( جفت، ترکیبى است که درون رحم مادر ایجاد شده و جنین در حال رشد را تغذیه کرده و مواد زائد آنرا نیز دفع مى کند).

کانگوروى ماده به جاى تولید یک جنین کاملا ً تکامل یافته، نوعى کیسۀ زرد درون رحم خود تشکیل مى دهد که دور تا دور جنین را در برمى گیرد. جنین مدت 4 الى 5 هفته مواد غذایى را از این کیسه جذب کرده وسپس در قالبى جنین مانند، اما درحالتى که دستهایش کاملا ً رشد کرده، به دنیا مى آید. بچه کانگوروى کوچک که وزنش حدود 1 گرم است، بر روى بدن مادرش خزیده و وارد کیسه مى شود. او به محض وارد شدن به کیسۀ روى شکم مادر، شروع به شیر خوردن مى کند. نوزاد چندین ماه در این کیسه مى ماند تا مرحله اى که کاملاً رشد کرده و بتواند روى پاى خودش بایستد. بچۀ کانگورو که گاهى « جوى » نامیده مى شود، ممکن است تا یکسالگى همراه مادرش باشد و براى تغذیه و حفظ امنیت داخل کیسه برود.
همۀ کانگوروها در هر مرحله زایمان خود، یک نوزاد به دنیا مى آورند به استثناى رت کانگورو که معمولاً دوقلو زاست. بر طبق شرایط محیطى و منابع غذایى، هر کانگورو سالیانه یک بار وضع حمل مى کند. برخى از کانگوروها یى که در مناطق خشک زندگى مى کنند، این توانایى را دارند که درصورت وجود آب و غذاى کافى، تولید مثل کنند. بنابر این چرخه تولید مثل آنها در وضعى نرمال قرار مى گیرد اما در صورتیکه شرایط مساعد نباشد، ممکن است طى چندین سال، هیچ زایمانى نداشته باشند.

طول زندگى کانگوروهاى عظیم الجثه جنگلى بین 12 الى 18 سال است اما غذا و شرایط جوى این میزان را تحت تاثیر قرار مى دهد. آنهایى که در قفس هستند تا 28 سال عمر مى کنند، اما گونه هاى کوچکتر طول عمر کوتاه ترى دارند.

وضعیت اجتماعى
از آنجاییکه گونه هاى محدودى از کانگوروها به طور جزء به جزء تحت بررسى قرار گرفته اند، زندگى اجتماعى آنها به درستى شناخته نشده است. گونه هاى کوچکتر تمایل به زندگى انفرادى داشته و به طور گسترده اى در قلمرو حیوان نر که چندین ماده را در بر گرفته، پراکنده شده اند. این حیوانات فقط به منظور جفت گیرى، به هم نزدیک مى شوند و مادر و فرزند نیز فقط تا زمانیکه بچه بتواند به تنهایى زندگى کند، کنار هم مى مانند.
برخلاف این گروه، کانگوروهاى قرمز و خاکسترى، بسیار اجتماعى بوده و گروههاى بزرگى بیش از10 نر و ماده تشکیل مى دهند که گروه آنها « ماب » نامیده مى شود و قدرتمندترین عضو گروه « بومِر » نام دارد و این کانگورو مى تواند تا ده سال این مقام را در دست داشته باشد و با اعضاى گروه به جفت گیرى بپردازد. اما سرانجام کانگوروى نر جوان وقوى ترى او را مجبور به ترک موقعیت و یا حتى ترک گروه مى کند.
کانگوروهاى بزرگتر گرچه معمولاً حیوانات کمرویى هستند، اما هنگامیکه از جانب حریف مورد تهدید قرار گیرند، به شکل یک کُشتى رسمى، توسط دم و پاهاى پشتى از خودشان محافظت کرده و با پنجه و پاهاى هاى نیرومند خود، به حریف ضربه مى زند.
چگونگى بقاء
روزگارى بومیان استرالیا کانگوروها را به خاطر گوشت وپوستشان شکار مى کردند، اما تاثیر زیادى بر تعداد کانگوروها نداشتند. با ورود اروپائیان به قاره استرالیا، شکار بى رویه و ورود احشامى که به خوردن علفزارها پرداختند دست به دست هم داده و باعث شدند جمعیت تعدادى از گونه هاى کوچک کانگوروها کاهش یابد.

امروزه ساخت و سازهاى شهرى که باعث کاهش مناطق قابل زیست کانگوروها شده است، زندگى برخى گونه هاى خاص را تهدید مى کند. پستانداران درنده اى همچون روباه، سگها و گربه هاى خانگى که وارد استرالیا شده اند، کانگوروهاى نوع کوچک را مورد حمله قرار مى دهند و پستانداران تازه وارد دیگر به ویژه خرگوشها و چهارپایان دیگر، با کانگوروها بر سر منابع غذایى با آنها مقابله مى کنند. کانگوروهاى نوع بزرگ نیز توسط گله داران که آنها را آفت مزرعه هاى خود مى دانند، شکارو یا مسموم مى شوند.

علیرغم این فشارها، کانگوروهاى بزرگ همچنان به زندگى خود ادامه مى دهند. در حدود 10 گونۀ کانگوروها در معرض خطر انقراض هستند که شامل چندین نوع rat kangaroos,hare wallabies, nailtail wallabies کانگورو، دو نوع کانگوروى « هِر والبى » و دونوع کانگوروى « نِیل تِیل والبى » هستند.

[peta]

در پستانداران سه الگوی متفاوت توليدمثلی ـ تخم گذاری در پلاتی پوس و اکيدنه، زنده زايي در کيسه دارانی همچون کانگورو و بچه زايي در پستانداران جفت دار وجود دارد .

کيسه داران به پستاندارنی همچون کانگورو ، اُپوسوم ، کوالا ، گرگ های تاسمانی و بنديکوت گفته می شود که کيسه ای در زير شکم دارند و نوزاد خود را که در مرحله ای ناقص متولد می شوند در آن پرورش می دهند . در اينجا به عنوان نمونه توليدمثل درکانگوروی قرمز را مورد بررسی قرار می دهيم:

در مورد کانگوروها , چهار گونه ی مختلف وجود دارد که عموماً به آنها کانگورو می گويند :
1)کانگوروی قرمز Macropus rufus
2 )کانگوروی خاکسترس غربی Macropus fuliginosus
3)کانگوروی خاکستری شرقی Macropus giganteus
4)کانگوروی آنتلوپن(Macropus antilopinus


درهمه کيسه داران نوعی جفت ابتدايي به نام کوريوويتلين ( يا کيسه زرده ) وجود دارد . بلاستوسيست کيسه داران که در ابتدا , درون پرده هايي قرار دارد برای چند روز در مايع درون رحمی شناور و آزاد باقی می ماند . جنين پس از خروج از پوسته های اطراف آن , در جايي از رحم لانه گزينی نمی کند بلکه مقدار کمی از ديواره را می تراشد و فرورفتگی کوچکی در آنجا پديد می آورد تا بتواند موادغذايي لازم را از ترشحات مخاط رحم و توسط کيسه زرده پر از رگ خونی دريافت کند توقف جنين در رحم زياد طول نمی کشد و همه ی کيسه داران نوزادانی بسيار ناقص بدنيا می آورند که بايد دوره دراز مراقبت مادر و شيرخوردن را بگذراند .
درکانگوروی قرمز , نخستين بارداری فصل دوره ای 33 روزه است که پس از آن نوزاد ناقص خود را از ديواره ی شکم بالا می کشاند و به درون کيسه موجود در آنجا می رود تا خود را به يکی از دهانه های غدد شيری موجود در درون اين کيسه برساند . در اين هنگام مادر دوباره باردار می شود اما وجود نوزاد در حال رشد شيرخوار سبب می شود که رشد و نمو جنينی که در مرحله حدود يکصد سلولی است متوقف بماند ( توقف رشد يا دياپوز ) اين مدت توقف حدود 235 روز است و در طول آن بچه ای که در کيسه زندگی می کند به مرحله ی نسبتا کاملی می رسد . بعد از گذشتن اين دوره رشد جنين در داخل رحم ادامه می يابد حدود يک ماه بعد از خروج بچه داخل کيسه فرايند قبلی تکرار می شود . جالب آنکه وقتی جنين دوم متولد شود و به درون کيسه برود هنوز هم بچه ی اول گاه به گاه به داخل کيسه بر می گردد در اين هنگام مادر دارای سه فرزند با سه سن متفاوت است : يکی راه می رود ،ديگری در کيسه زير شکم ساکن است و سومی مرحله انتظار را در رحم می گذراند . کانگورو می تواند همزمان دو نوع شير کم پروتئين و پر چربی برای بچه مسن تر و شير سرشار از پروتئين و کم چرب برای بچه تازه متولد شده توليد کند.
به تاخير افتادن لانه گزينی موجب می شود که بلاستوسيست به مدت چند هفته تا چندماه در حالت خفتگی باقی بماند در مورد بسياری از پستانداران ( مانند خرس ، خوک ، سمور ،گورکن، خفاش و بيشتر گوزن ها ) عقب افتادن زمان لانه گزينی سلول تخم راهی برای درازتر کردن دوران بارداری است تا نوزادان در زمان متولد شوند که شرايط برای زيست آنها کاملا مناسب باشد.

[مدنی]

بنظر من زیباترین نگهداری در حیوانات را کانگورها دارند بخاطر وجود کیسه نگهداری بچه و دلیل پرش در میان کانگوروهاخیلی برایم جالب بود

[peta]

آره خيلي بامزه ست اما فكر نكنم براي بچه هاشون خيلي بامزه باشه وقتي تو كيسه هستن و مادره در حال پرشه:))

[ati]

نام عمومی :کانگوروی پا زرد

نام علمی:petrogale xanthopus

خانواده: دراز پایان

گونه:p. Xanthopus

پراکندگی: پراکندگی ان در قسمت مرکزی و شرقی استرالیا در مناطق صخره ای و کوهستانی است



عکس نوزاد کانگورو در حال شیر خوردن در درون کیسه

اندازه: بین 68 تا 80 سانتیمتر

تغذیه: انها تمام گیاهانی که در محل زیستشان یافت شود می خورند.

توضیحات:
دم این نوع کانگورو عضلانی نیست و بر خلاف همنوعان خود از ان به عنوان حایل استفاده نمی کنند.
این کانگورو دوره ی معینی برای تولید مثل ندارد انها همیشه میزان بارندگی و وفور غذا را زیر نظر دارند.




منبع: رازبقا

[ati]

نام عمومی :کانگوروی خاکستری شرقی

نام علمی: Macropus giganteus

خانواده: دراز پایان

راسته: کیسه داران علف خوار

پراکندگی: پراکندگی ان در قسمت مرکزی و شرقی و بیشتر مناطق دارای دشت استرالیا میباشد.

اندازه: بین 150 تا 180 سانتیمتر

تغذیه: انها تمام گیاهانی که در محل زیستشان یافت شود می خورند.





توضیحات :
دم این نوع کانگورو عضلانیاست و مانند همنوعان خود از ان به عنوان حایل استفاده می کنند.
این کانگرو پرشهایی به بلندی دو متر انجام می دهد.
در زمان تولد 2 سانتمتر بیشتر نیست و خود را با تلاش فراوان به کیسه ی مادر می رساندو در انجا شیر می خورند.





منبع : رازبقا