گربه در شعر شاعران

[mahsan66]

«آن گربه مصاحب بابا از آن تو// وان قاطر چموش لگدزن از آن من»
وحشی بافقی

«از پی گربه دویدند و گریخت// کودک از ترس عتابش رنگ ریخت»
مولوی

«از صلح میان گربه و موش// برباد رود دکان بقال»
ایرج‌میرزا

«مگر بار گران بودیم و مشت استخوان ما // پدر را پشت خم می‌کرد اگر شوهر نمی‌کردم
بر آن گسترده خوان گویی چه بودم؟ گربه‌ای کوچک//که غیر از لقمه‌ای نان خواهش دیگر نمی‌کردم »
ژاله قائم مقامی

«به مَشمُر تو اين چرخ گردان به كس// كه نفروخت بی‌گربه، انبان به كس»
ادیب پیشاوری

«تا بود گربه در کمان و کمین// موش را گلشن است زیر زمین»
سنایی

«تا همی گربه ناب دارد و چنگ// موش را چیست به ز خانه تنگ»
سنایی

«تو کشان زلف و من چو گربه بر آن سنبل دلنواز می غلطم»
خاقانی

«چون حریص خوردنی، زن خواه زود// ورنه آمد گربه و دنبه ربود»
مولوی

«چون گربه جز که فرزند چیزی دگرش خور نیست// آن راست نیکبختی کو را چنین پدر نیست»
ناصرخسرو

«زاده طبع منند اینان که خصمان منند// آری آری گربه هست از عطسه شیر ژيان»
خاقانی

«شدن گربه را بسته چنگال و پوز// بود موش را خرمی شام و روز»
ادیب پیشاوری

«طمع کی گربه در انبان فروشد// که بخل امروز با سگ در جوال است»
انوری

«گربه را بر موش کی بوده‌ست مهر مادری»
سنایی

«گربه گرچه بزیر بنشیند// موش را سر بگردد اندر جنگ»
ناصرخسرو

«گربه مسكین اگر پر داشتی// تخم گنجشک از زمین برداشتی»
سعدی

«گربه شیر است در گرفتن موش// ليك موش است در مصاف پلنگ»
سعدی

«گرگ را با میش کردن قهرمان باشد زجهل// گربه را با پیه کردن پاسبان باشد خطا»
سنایی

«گفت در ره موسی‌ام آمد به پيش// گربه بيند دنبه اندر خواب خويش»
مولوی

«مژدگانی که گربه عابد شد// عابد و زاهد و مسلمانا»
عبید زاکانی

«نبینی كه چون گربه عاجز شود// برآرد به چنگال چشم پلنگ»
سعدی

«نهادست این گنبد تیزتک// پی موش، گربه؛ پی گربه، سگ// مپندار صیاد کز دام جست// که صیاد را نیزِ صیاد هست»
ادیب پیشاوری

«وز آن پس همه گربگان را بکشت// دل کدخدایان از او شد درشت»
فردوسی

«همی گربه از خانه بیرون کند// یکایک همه ناودان برکند»
فردوسی

«یکی گربه در خانه زال بود// که برگشته‌ایام و بدحال بود»
سعدی