اسب ترکمن

[.masoud]

- اسب ترکمن اسبي است با اندامي متناسب و قدرتمند که از سرعت و چالاکي بالايي برخوردار است.

- در نتيجه پرورش و نگاهداري اسب هاي وحشي توسط سکاها، به تدريج اسب هايي برآمدند که احتمالا" اجداد اوليه اسب هاي ترکمن بوده اند.

- از گورهاي سکايي يافت شده در پازيريک واقع در کوه هاي آلتاي، آثاري از اسب ترکمن مربوط به 400 سال قبل از ميلاد به دست آمده است. حالت قرار گرفتن گردن، شکل و استخوان بندي صورت و ساير اندام هاي اين اسب ها خود دليل بر صحت اين مطلب است.



- سکاها، هخامنشيان و بيش از همه اشکانيان از اسب هاي ترکمن در سواره نظام خود سود بردند. شاهان سلجوقي و صفوي نيز سوار بر اسب هاي ترکمن مملکت تحت سيطره خود را گسترش دادند و امنيت بخشيدند و نادرشاه افشار با ترکيب ترکمن و ساير اسب هاي ايران تا هند پيش رفت.

- از گذشته هاي دور و سلسله هان در چين گرفته تا خلفاي عباسي و سلاطين عثماني از اسب ترکمن در بخش هاي مختلف سپاه خود استفاده مي کردند. بوسفالوس اسکندر و جهان پيماي ناپلئون، نمونه هايي از اسب هاي ترکمني هستند که پاي به فتوحات زيادي گذاشتند.

- نقاشي هاي صفوي و قاجار هنوز هم نقش و نگار اسب هاي ترکمن را در جنگ و شکار شاهان و شاهزاده ها نشان مي دهد.

- گلچين نظرات جهانگردان راجع به اسب ترکمن را در اين سخن مارکوپولو مي توان يافت: اسبان ترکمن، نجيب، خوب و تندرست اند. در کشور ايران بهترين و زيباترين اسب هاي آسيا موجود است.



- نقش سيلمي ها و ماديان هاي ترکمن به عنوان يکي از نژادهاي پايه در به وجود آوردن سريعترين اسب جهان يعني تاروبرد انگليسي، امروزه بيش از پيش روشن شده است.

- با استفاده از روش تعيين نوع خون مشخص شده که نژاد ترکمن در کنار اسب خزر و سکايي (يابوي امروزي) پايه و منشاء اصلي اسب هاي مشرق زمين هستند.

- موارد استفاده تاريخي اسب ترکمن، نکات ذيل را در اصلاح نژاد آن مدنظر قرار داد: سرعت، استقامت و تحمل بالا جهت طي مسيرهاي طولاني در صحاري بي آب و علف، شجاعت، استفاده هر چه بيشتر از اندام هاي دفاعي و يکه شناس شدن او نسبت به صاحبش. هوش بالا از ديگر ويژگي هاي اين نژاد است.

- برنامه هاي اشتباه نيم قرن گذشته لطمه زيادي به ذخيره ژنتيکي اسب هاي ترکمن زده است و متاسفانه تعداد اسب هاي ترکمن خالص و خوب به شدت کاهش يافته است.

- امروزه خالص ترين اسب هاي ترکمن ايران را در منطقه راز و جرگلان از توابع استان خراسان شمالي مي توان يافت که بيشترين جمعيت اين اسب را دارا مي باشد. خوشبختانه در سال هاي اخير توجه بيشتري به توليد اسب هاي ترکمن شده است. تعدادي اندک و پراکنده از اين نژاد توسط علاقه مندان در اصفهان، تهران، شيراز و همدان نيز نگهداري مي شوند.

- نژاد ترکمن دو تيره اصلي به نام آخال تکه و يموت دارد. تيره ها و زير تيره ها که بر اساس طايفه خود نامگذاري شده اند، از لحاظ ژنتيکي تفاوت چنداني با هم ندارند و فقط برخي اختلافات فنوتيپي دارند. به طور کلي اسبان طايفه يموت که بيشتر در ناحيه ايران امروزي ساکن بوده اند، جمع تر، کوتاه تر، قويتر، پهن تر و سنگين تر از اسب هاي طايفه آخال تکه که بيشتر در جنوب ترکمنستان امروز ساکن بوده اند، مي باشند. اسب هاي آخال تکه که امروزه محبوبيت خاصي در جهان دارند و باعث افتخار کشور ترکمستان هستند، ظريف تر، کشيده تر و سرعتي تر مي باشند. در مجموع اسبان ترکمن ايران اعم از يموت، اکوتيپ جرگلان، گوکلان، آميخته چناران و ... اسبان موفقي در مسابقات بوده و در رشته هاي مختلف سوارکاري حرف هاي بسياري براي گفتن دارند.



- خصوصيات ظاهري:

قد: اغلب 158 - 148 سانتيمتر

سر: صورت کشيده، خشک، استخواني و ظريف، چشم ها براق و حدقه برجسته، گوش ها بلند و نازک و خوش فرم و کاکل کم پشت.

گردن: در آخال تکه بلند، باريک، اتصال به سر ظريف و با زاويه عمودي نسبت به بدن ولي در يموت کوتاه تر، عضلاني و قويتر، زاويه عمودي کمتر.

اندام هاي حرکتي: پاها بلند، خشک و نازک با تاندون ها و مفاصل قوي و متناسب. قلم ها بلند، گام ها نرم و سبک و حرکات باشکوه، سم در يموت قوي ولي در آخال تکه غير مستحکم، عدم وجود موهاي پشت بخلق.

بدن: اسکلت قوي، اندام ها بلند و کشيده و لاغر اما بسيار نيرومند، جدوگاه برجسته، شانه بلند، شيب کمر به طرف جلو و فاقد برجستگي، شکم تازي و در قسمت نزديک به کپل جمع شده، کپل در طول بدن کشيده.



پوست و مو: پوست فوق العاده نازک ولي سفت، موهاي سطح بدن کوتاه، نازک، ابريشمي با درخشندگي خاص، يال بسيار کم پشت و کوتاه، اتصال دم اندکي بالاتر از ساير نژادها، دم در حين حرکت آزاد و پايين.

رنگ: بيشتر رنگ ها در اين نژاد ديده مي شود که با درخشندگي خاصي همراه است.

[هوریار]

بسیار عالی بود .ممنون
خوب بود اگر عکسی هم در مقاله تان میگذاشتید.
با اینکه در بخشهای گذشته عکس زیاده اما این جوری پستتان کاملتر میشد.

[saye]

مقدمه ای بر اسب ترکمن

اسب ترکمن اندامی کشیده، دُمی باریک، سر و گردن زیبا دارد. برای اسب های بانژاد ترکمن درسال های گذشته ذخیره های ژنتیک این اسب، تقاضای جهانی یافته است. اسب ترکمن در نزد ترکمن ها پیشینه ای طولانی در سنن و زندگی صحرانشینی وجنگ وگریزها درگذشته داشته است.
تاریخ اسب به بیش از پنجاه میلیون سال پیش برمی گردد، که با اسب های کنونی به لحاظ جثه تفاوت های بسیاری داشت. اندام آنها بسیار کوچکتر از اسب های کنونی بوده و هیکلی به اندازه روباه داشته است. این حیوان ازخانواده Equidea است. اسب های یک میلیون و دویست هزار سال پیش شباهت زیادی به اسب های کنونی دارند. در عصر سنگ انسان های اولیه به شکار اسب ها پرداخته و گوشت آنها را مصرف می کرده اند. اسب تاریخ تکامل طولانی دارد. گفته می شود که تنها هفت گونه ی آن در آسیا و آفریقا تا کنون باقی مانده اند و ۶۳ نژاد اسب وجود دارند.
در پژوهش کاوشگران و دانشمندان در محدودهً استپ های جمهوری های آسیای مرکزی شوروی سابق، مناطقی وجود داشته اند، که در آنجا حدود ۶ هزار سال پیش برای نخستین بار اسب بدست شبانانی که در این استپ ها زندگی می کرده اند، اهلی شده بودند. به طور قطع می توان گفت که این اسب ها همزمان نیای مستقیم و بلافصل اسب ترکمن بودند.
در این منطقه گسترده، نژادهای متنوع مادیان مانند: اسب های باریک اندام ترکمن، که از شرق دریای خزر تا کوه های تیان شان وجود داشته، که درحقیقت می توان گفت، این اسب نیای اسب های سریع و چالاک امروزی شرق است؛ اسب سکایی با اندامی متوسط در ناحیه شمال ایران قدیم تا سیبری و اسب های با جثه کوچک کوهستانی زیست داشته اند، که اینها را یابو و اسب کوچک خزر نامیده اند. در مناطق غرب این محدوده ی وسیع ، اسب های عربی و در شرق آن اسب های وحشی مغولی به لحاظ آب و هوای جغرافیایی وجود داشته اند ،که پاره ای از آنها با اسب های بیگانه اصلاح یافته اند. اسب های کُرد ، اسب های دوخونی خاور زمین هستند. اسب های دوخونی شرقی ازآمیزش مادیان (یابو ) با اسب ترکمن است.
یکی از اسب های با نژاد و اصیل دنیا که در نواحی شرق این منطقه یعنی در منطقه آلتایی مغولستان کشف شد، اسب ترکمن است. این اسب که سده ها پیش از میلاد در گورستان های پازیرک آلتایی (این گورستان صد ها سال زیر یخ واقع بوده است. در این گورستان است که نخستین فرش دستباف دنیا یافت شد.) کشف گردید، همانند امروز نمد پیچ شده بوده اند. نژاد اصلی اسب ترکمن به لحاظ اینکه آمیزش خونی نداشته، بمثابه با نژادترین اسب و مادرِ اسب های موجود در جهان شناسایی شده است. (منطقه ای که ترکمن ها در آنجا به پرورش اسب اشتغال داشتند، با دتیای خارج تا پایان قرن نوزده به سختی در ارتباط بود، از این رو نمی توانست نژاد های دیگر اسب بر اسب ترکمن تاثیر بگذارند. به غیر از این، در این منطقه نژاد های بیگانه ای که در اصل نوع دیگر اسب های ترکمن بودند، وجود داشتند.) این اسب در نزد قوم ماد از اهمیت بالایی برخوردار بوده است و گویا بدست این قوم به نواحی شمال خراسان کنونی انتقال یافته است. اسب ترکمن در کاوش های شهر فرغانه ازبکستان نیز یافت شد که متعلق به هزار سال قبل از میلاد مسیح بوده است.
اسب ترکمن از دیرگاه در جنگ ها و پیروزی های شاهان ایرانی پیش از اسلام تا دوران معاصر بویژه دوران نادرشاه ، نقشی مهم داشته است. مهمترین برتری اسب ترکمن با دیگر اسب های دنیا، بکارگیری آن در اصلاح نژاد دیگر اسب های جهان است. یکی از با نژادترین اسب ترکمن که به زیبایی و چابکی پرآوازه است آخال تکه نام دارد. آخال تکه اسبی است که با دیگر نژاد اسب ها همسنگ و همتازیانه نیست. چینی ها و سلسله ی دودمانِ هان نیز از اسب ترکمن اطلاع داشته اند و شیفته این اسب بودند و آنها را «اسب های آسمانی» می نامیدند و بخاطر تصاحب این اسب ها جنگ های بسیاری را با حکومت بلخیان به راه انداختند. اسب ترکمن در هنگ سواره خلفای بغداد مورد استفاده قرارمی گرفتند.
اسب ترکمن اندامی کشیده، دُمی باریک، سر و گردن زیبا دارد. برای اسب های بانژاد ترکمن درسال های گذشته ذخیره های ژنتیک این اسب، تقاضای جهانی یافته است. اسب ترکمن در نزد ترکمن ها پیشینه ای طولانی در سنن و زندگی صحرانشینی و جنگ و گریزها در گذشته داشته است. ازاین رو شاعران و سرایندگان ترکمن در درازای تاریخ همواره در آثار خود از اسب و خوی نیک آن بسیار نوشته اند. بقولی، یک ترکمن درگذشته های دور پنجاه من بار بر روی اسب گذاشته و خود نیز سوار بر آن تا ده فرسخ راه را هم می رانده است. اسب ترکمن که اسبی راهوار و یکه تاز است، از زیباترین اندام در بین نژادهای اسب در دنیا برخوردار است.
[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]
.

منبع سایت بندر اسب

[meshkyvapany]

پسر عموم یه اسب ترکم مشکی داشت یه بار باهاش تو یه مسابقه شرکت کردم ولی بعد حامله شد
و شد ماشین بچه زایی و تجارت منم با پسر عموم دعوام شد

[saye]

کدوم یکی از نژادای ترکمن بود ؟

[meshkyvapany]

نمیدونم مال اون بود منم به عنوان مسابقه دهنده بودم واگرنه همه چیش بعد از برد واسه اونشد فقط میدونم که
هر کدوم رو کلی فروخت و تجارتخوبی راه اندختش

[saye]

تاریخچه اسب ترکمن

آثاری از اسب های ترکمن تا چهارصد سال قبل از میلاد مسیح در گورستان های اقوام سکائی در پازیریک در کوه های آلتایی بدست آمده که نشان می دهد در چهارصد سال قبل از میلاد نیز اسب های ترکمن را مانند زمان کنونی با نمد می پیچیدند.
اسب های لاغر اندام و بلند بالای ترکمن در این گورستان های همراه با اربابان و خادمین خود دفن شده و اسب های ضعیف را نیز کشته و با این اسب های اصیل به خاک می سپردند و بر آن عقیده بودند که خادمین نیز سوار بر این اسب های پست تر شده، همراه سروران خود به اتفاق اسب های اصیل به آسمان ها خواهند رفت.
امپراطوران سلسله هان در چین عاشق این اسب های لاغر اندام و کشیده ترکمن بوده و آنها را اسب های آسمانی می نامیدند و به همین دلیل لشکریان خود را برای گرفتن این اسب ها نزد خوانین تراکمه می فرستادند که با خواهش یا به عنوان امانت گرفته و یا خریده و اگر میسر نبود به سرقت می بردند. بدین منوال تا بالاخره قراردادی بین طرفین بسته شد که هر سال تعداد سی رأس از این اسب ها به امپراطور چین داده شود. در سپاه داریوش هخامنشی سی هزار رأس اسب ترکمن موجود بوده است.
اسب ترکمن در دو مقطع شدیداً از دست حکام ضربه خورده است، یکی در دوره نادرشاه افشار که اسب های ترکمنی با سیلمی های عرب ترکیب و نژاد جدیدی به نام چناران بوجود می آید. در این مورد در کتاب تبارنامه اسب ترکمن آمده است: « یکی دیگر از تیره های اسب ترکمن، چناران است که این اسب به وسیله نادرشاه برای لشکر کشی و سواره نظام ایران به منظور تصرف هندوستان بوجود آورده شده است. برای رسیدن به هندوستان راه های طولانی و طاقت فرسا در پیش لشکریان ایران بوده و برای طی این مسیر احتیاج به یک مرکبی بود که قادر باشد این مشکل را حل کند به این منظور طبق دستور نادرشاه سیلمی های عرب با با مادیان های ترکمن ترکیب و نژاد جدیدی به نام چناران بوجود آمد.»
باز طبق نوشته کتاب تبارنامه اسب « مدارک قابل ملاحظه ای در دست است که نشان می دهد یکی از اجداد اولیه در تولید اسب انگلیسی (تروبرد)، اسب بلند، کشیده و سریع ترکمن می باشد که در تمام مدت دو هزار سال تاریخ خود این اسب از لحاظ چابکی، استقامت و پرش مورد تحسین عموم بوده است.»
نویسنده اثر تبارنامه اسب در مورد سابقه نژاد یموت می نویسد:
« متجاوز از چندین قرن است که اسب های منطقه فارس و خوزستان برای سیلمی (تخم کشی) به دشت گرگان برده شده و با مادیان های ترکمن مخلوط گردیده اند که نتیجه آن تیره یموت است که با دیگر تیره های ترکمن از قبیل آخال تکه در بعضی مشخصات اختلاف دارد. تیره یموت اصولا از لحاظ هیکل کوچکتر ولیکن با استخوان بندی قوی تر و سم های محکم تر و بطور کلی اندامش سبک تر ولی استقامت این تیره بسیار عالی بوده و یال و دم آن نیز پر پشت تر می باشد.
یموت اسب سریعی نیست ولیکن بسیار پرنفس است. در سال های اخیر به علت ورود اسب های خالص پاکستانی که مناسب برای مسابقات سرعت در دوره های کوتاه هستند، میدان رقابت برای اسب های ترکمن که دارای قدرت و نفس هستند تنگ شده و در نتیجه تعدادی از اسبداران ترکمن بدون هیچگونه مطالعه علمی و هدف صحیح شروع به خریدن آن برای تخم کشی با مادیان های ترکمنی نمودند و اسب دوخونی بوجود آمد. این نوع کشش ها اصالت چندین صد ساله اسب ترکمن را نیز از بین برده اشت.»


منبع
تاریخ سیاسی و اجتماعی ترکمن ها - امین گلی

[saye]

نژادهای اسب ترکمن

یمود ( یموت)
آخال تکه
چناران
قره باغی
ترکمن

....................
یمود ( یموت)
نوعی از اسب مشهور ترکمن است و منشاء بسیار قدیمی دارد. اسب یموت شکلی تنومند، خوش اندام و هماهنگ دارد و امتیاز آن در استقامت و سرعت است. نوع بسیار معروف آن کور اوغلی است. کور اوغلی اسبی است بردبار، تیزتک و سری خوش فُرم دارد. اسب یمود دارای یال بسیار ظریف و کم پشت، بسیار محکم و طاقت گرمای شدید را دارد، باوقار و با نزاکت بالا، بویژه برای مسابقه و اسب سواری در مسافت های طولانی مناسب است. سرو گردنی کوتاه و پایداری بسیار بالا و محصول آمیزه ی اسب ترکمن با اسب های نواحی جنوب ایران مانند، فارس و خوزستان است، که به منطقه ترکمن صحرا آورده شد. اغلب به رنگ سفید، رنگ پوست روباه و طلایی وجود دارد. اندازه ی بلندی آن ۱۴۷تا ۱۵۵ سانتی متر است.

آخال تکه
از نسل اسب های ترکمن کهن و باستانی است، که تا ۲۵۰۰ سال پیش نیز زیست داشته است. آخال تکه اسبی است با استعداد فوق العاده و همچنین منشی بسیار خودسر دارد. اسبی است با توانایی بالا، با سری راست، گردنی ظریف، طول متوسط، گاهی دارای شانه های اُریب. مچ پای برجسته و کفل افتاده دارد. اسبی کشیده و بلند، پاهای مقاوم با سمی سخت است. گاهی سینه کم عمق و باریک و گردنی همانند گوزن وارونه و کش دار بویژه با توانایی یورتمه خوب، مستعد برای کوه و کُتل است. پوست و یال ظریف و ابریشمین دارد. این اسب نزد قبایل تکه در استپ های شمال ترکمن صحرای ایران و جمهوری ترکمنستان موجود است. رنگ های اصلی آن کهر، خاکستری، سفید، طلایی رنگ، سرخ و سیاه کلاغی است. نام آن به لحاظ اینکه منطقه ای است که ترکمن های تکه در آنجا زیست دارند، خوانده شده است. بلندی اندام آن اغلب بین تقریبا، ۱۵۰ و ۱۶۰ سانتیمتر است. اسب آخال تکه دنباله اسب های کهن ترکی است و از زمانی که انسان اندیشمند وجود داشته، در استپ های جنوبی روسیه و آسیای مرکزی پرورش یافته، شاخص و بمثابه نماینده سه نوع اسب ما قبل تاریخ، که در دوران قبل از میلاد وجود داشتند، است، که تا چین قدیم مشهور و هواخواهانی بسیار داشته است. این اسب در جنگ ها و غارت ها تلفات بسیار داشته و در دوران حکومت تیمور لنگ شماری از آنها با مادیان های عرب اصلاح شد. نواحی پرورش اسب آخال تکه در ترکمنستان، قزاقستان،قیرقیزستان و ازبکستان است. اسب آخال تکه در اسب های اروپایی نیز در اصلاح نژاد پیش از همه در«ترکمن آتی» تاثیر خود را گذاشته است. پرورش اسب ترکمن به نام «ترکمن آتی» در اروپا درسال های ۸۸ /۱۷۸۶ بنام پرورش اسب فریدریک ویلهلم پایه گذاری شد.

چناران
منطقه ای که قبایل گوگلان در بخش شرقی صحرای ترکمن سکنی دارند، وجود دارد. این نژاد در سال ۱۷۰۰ میلادی با آمیزش اسب نر ایرانی و اسب ترکمن ماده به وجود آمد. به گفته ای دیگر در دوران نادرشاه افشار برای تسخیر هندوستان که راهی دراز، دشوار گذر و ناهموار بود، از آمیزه ی سلیمی های عرب و اسب ترکمن به وجود آمده است. اسبی است نیمه خون و بلندی آن تا ۱۵۲ سانتیمتر می رسد. اسب چناران، باهوش و مهربان، دارای گردنی دراز، پشت و کمر متوسط و پاهای قشنگ است. اندامی تنومند و سترگ، دارای استقامت بیشتر در آب و هوای گوناگون و براحتی راه طولانی را درمی نوردد. به رنگ های سفید و قهوه ای وجود دارند.

قره باغی
در اواسط قرن نوزده در پرورش و اصلاح اسب قره باغ (در قره باغ قفقاز)، نوعی اسب جدید به نام جیران تکه به وجود آمد. این اسب از آمیزش نژاد آخال تکه با اسب قره باغ زاده شد. اسبی است با اندامی قوی، تنومند و بردبار برای گرسنگی و خستگی و برای اسب سواری بسیار خوب است. به رنگ های نیلگون، طلایی، قهوه ای روشن و ابرش یافت می شود.

ترکمن
این اسب در اصل به مفهوم یک نژاد نیست، بلکه فرامفهومی است برای اسب های بسیار اصیل استپ های جنوب روسیه و مناطق هم مرز افغانستان و ایران. اسب های این گروه امروزه به صورت آخال تکه، چناران و یمود معرفی می شوند.
این اسب در کل دارای اندامی زیبا، سریع و استقامت بالا هستند، که از صد ها سال پیش رد پای خود را در بسیاری از حوزه های پرورش اسب در اروپا گذاشته است.
...............
از بین نژادهای بالا باید گفت که آخال تکه یکی از نام آورترین آن با شهرت جهانی است که میلیون ها دلار ارزش دارد. آخال تکه تنها اسبی است که با اسب عرب میتوان سنجش کرد. آخال تکه اسبی است برای صحرا، مسابقه و گردش و تنها اسبی است که لقب های افسانه ای در ادوار کهن گرفته است. به نظر اسب شناسان آخال تکه کهن ترین نژاد اسب دنیا است. برای نشان دادن مقاومت این اسب، درسال ۱۹۳۵ از عشق آباد مرکز جمهوری ترکمنستان تا مسکو که ۴۱۲۸ کیلو متر است و ۹۶۰ کیلو متر آن ازصحرا و استپ تشکیل است، سواره می فرستند. این اسب این مسافت را در ۸۴ روز طی می کند.
این اسب همانطور که گفته شد، درمنطقه ای تحت نام واحه آخال تکه در امتداد شمال نشیب های سلسله جبال کوپت داغ در جمهوری ترکمنستان واقع است. آخال تکه در رشته تربیت در المپیک سال 1960 ( رم ) مقام نخست را کسب می کند. درسال 1932 اصول و مقرراتی برای پرورش آن به تصویب می رسد که اصیل بودن اسب را ضمانت کند. از سال ۱۹۴۱ از سوی روس ها در مورد این اسب هفت کتاب تحقیقی با عنوان های مختلف منتشر شده است. همچنین انجمنی بنام انجمن بین المللی پرورش آخال تکه در شهر مسکو وجود دارد که درسال 1995 در روسیه به ثبت رسید. نژاد های بسیاری از جمله نژاد اصیل عرب، انگلیسی و امثال آن، بر مبنای بکارگیری از نژاد آخال تکه به وجود آمده اند. بویژه تاثیر نژاد آخال تکه بر پرورش اسب های دُن، قره باغ، قره بایر و دیگر نژادهای اسب بسیار زیاد بوده است. بعداْ قره بایر برای اصلاح اسب های دُن و در قرن هیجده میلادی نژادهای قزاقی و قرقیزی به وسیله قره بایر اصلاح شد. این اسب با آب و هوای کویری و نیمه کویری دمساز است. نژاد آخال تکه اکنون درجمهوری ترکمنستان تکثیر می یابند و به گونه ای گسترده برای اصلاح و بهبود اسب سواری در استپ های جنوبی نواحی آسیای مرکزی بکار برده می شوند. اندازه های اسب آخال تکه برحسب داده ها چنین است:
بلندی گُرده 2،155 ، طول اُریب یا پهلو 155،6 ، دور سینه 169،2 ، دور مچ 19،8.
در کل اندازه این اسب (به تناسب) چنین است: 152 - 159،2 - 167،7 - 18،2.


منبع سایت بندر اسب

[Igor]

[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]









ما در ایران ثروتی داریم با سابقهای به طول تاریخ تمدن جهان به نام اسب بومی ایران با ویژگیهای منحصر به فرد که به گواه تاریخ جد تمام اسبان اصیل و خوب جهان امروزی است و به صورت تنوعی کم نظیر در سرتاسر ایران به عنوان حیوان بومی یافت میشود. اینکه در هر نقطهای از جهان که نامی از سوارکاری برده میشود نام ایرانیان و اسب ایران در اذهان تداعی میشود به این علت است که اهلی کردن اسب, ساخت زین و افسار گوناگون, ابداع فنون جنگی, اصلاح سم و نعلبندی, ساخت ارابههای جنگی, ابداع ورزشهای مختلف سوارکاری, تاسیس چاپارخانهها, ابداع روشهای علمی دامپزشکی, مدیریت اسب داری و اصلاح نژاد همگی برای اولین بار در دنیا توسط پدرانمان انجام گرفته است.
اجداد اسبان ترکمنی ابتدا در اصطبلهای سلطنتی قوم ماد پرورش یافتهاند و سپس به خراسان منتقل شدهاند. ویژگیهای منحصر به فرد اسب ترکمن در جنگ و گریزها همانند سرعت, استقامت, شجاعت و یکه شناس شدن اسب نسبت به صاحبش در فتحالفتوحات هخامنشیان و اشکانیان تا دوران افشار و زند, تاثیر به سزایی داشته است. اما مهمترین وجه تمایز اسب ترکمن با سایر اسبان دنیا, استفاده از آن در اصلاح نژاد سایر اسبان جهان است که در جهان به زیبایی, چابکی و سرعت معروف است.
پراکندگی فعلی اسب ترکمن ایران تقریبا از بندر ترکمن در غرب, استپهای مرز روسیه در شمال و منطقه بجنورد در جنوب و حوالی قوچان در شرق است که بیشترین تعداد آنها در شهرستانهای آققلا و گنبد میباشد.
اسبان ترکمن در طوایف مختلف آن با توجه به مناطق مختلف زیست محیطی و موقعیت جغرافیای و آب و هوایی این مناطق ویژگیهای متفاوتی از لحاظ اندامشناسی, خالص بودن و ... دارند که به گونههای مختلف قابل تقسیماند و در این میان قدیمیترین و خالصترین آنها مربوط به اسب ترکمن آخال است. این گونه اسب ترکمن به دلیل دارا بودن اندامی ظریف و باریک با پاهای بلند, سمهای کوچک نرم و شکننده, طویل بودن بدن و ضعیف بودن کمر, برای مسیرهای صعبالعبور و کوهستانی و فعالیتهای قدرتی و حمل و نقل مناسب نبود. لذا مردم کوچنشین طایفه یموت برای تقویت توانایی اسبانشان در کوچها و نقل و انتقالات در مسیرهای دشوار در اصلاح نژاد اسب خود از اسبان عرب و فالت ایران استفاده کردند. اسبان یموت از نظر رفتاری شباهت زیادی به اسبان عرب داشته و به راحتی رام و دست شده و کلهشقی و یکهشناس شدن اسبان آخال تکه را ندارند.
از آنجا که اسبان ترکمن جرگلانی(نوع دیگری از اسب ترکمن)سالیان متمادی برای باربری و حمل و نقل, گاریکشی, را در زمینها کشاورزی و مسیرهای صعبالعبور استفاده شدهاند لذا در اصلاح این اسبان بیشتر, فاکتورها و معیارها قدرتی و اطاعتپذیری مدنظر بوده است. به همین دلیل اسبان ترکمن جرگلانی تنومند و نسبتاً سنگین و در عین حال مطیع و سربهراه بوده اما چابکی و سرعت و جسارت سایر اسبان ترکمن را ندارند.
گونه دیگر اسب ترکمن, اسب ترکمن چنارانی میباشد که برای اولین بار توسط نادرشاه افشار از آمیزش بهترین نوع اسب عرب با مادیانهای آخال تکه در منطقه چناران خراسان بوجود آمد که بسیار سریع و دونده بوده و همچنین برای حمل تجهیزات جنگی و سواران مسلح در مسیرهای سنگلاخ و کوهستانها مناسب میباشد. همچنین این اسبها به عنوان اسبان همه فن حریف و بهترین اسبان بومی برای ورزشهای سوارکاری در قاره آسیاست.
از آنجا که شناخت نژادهای اسب ترکمن در مطالعات مختلف مردم شناسی, ژنتیک اسب و ... اهمیت فراوانی دارد و حتی میتواند در برنامههای اقتصادی نیز مورد بهرهبرداری قرار گیرد. اسب ترکمن باید به عنوان اسبی معرفی شود که مدتها در جهان بهترین بوده اما متاسفانه در دو دهه اخیر توجه چندانی به آن نشده است. لذا باید آن را با سایر نژادهای مختلف جهان مقایسه کنیم و برتریها و استعدادهای درخشان آن را بازگو نماییم.

[River]

ضمن تشکر از دوشتان عزیز : مسعود ، سایه و ایگور
تاپیک های مشابه ادغام شدند