نام اسب‌های گوناگون در زبان فارسی

[elnur]

باره یا بارگی که به اسب باربر گفته می‌شود.
بالاد و بالاده،به اسب تندرو یا اسب یدکی گفته می‌شود.
بوز،به اسب نیله(کبودرنگ) گفته می‌شود.
توسن،اسب سرکش را می‌گویند.
جُرده،به اسب اخته می‌گویند.
چرمه،به اسب سپید یا اسبی که دست و پایش سپید باشد گفته می‌شود.
خنگ،اسب سپید را می‌گویند.
سمند،اسب زرد را می‌گویند.
نَوَند،اسب تندرو را می‌گویند.
یَکران،اسب نژاده و نجیب را گویند.
عمر خیام در کتاب نوروزنامه نام گونه‌های اسب را چنین بیان می کند:

الوس چرمه، سرخ چرمه، تازی چرمه، خنگ، بادخنگ، مگس‌خنگ، سبزخنگ، پیسهٔ کمیت، کمیت، شبدیز، خورشید، گور سرخ، زردرخش، سیارخش، خرماگون، چشینه، شولک، پیسه، ابرگون، خاک‌رنگ، دیزه، بهگون، میگون، بادروی، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نیلگون، ابرکاس، باوبار، سپیدزرده، بورسار، بنفشه‌گون، ادس، زاغ‌چشم، سبزپوست، سیمگون، ابلق، سپید، سمند.

[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]