بر فراز خلنو

[sjalal]

[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]

خوشا صبحی که چون از خواب خیزم
به عشق کوه از بستر گریزم
گذارم پای در راه شادمانه
شوم من سوی قله عاشقانه

صعود به قله " خلنو " بیستم تیر ماه 1385
مسیر جانستون <!--[if !vml]-->[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]<!--[endif]-->[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]

محل حغرافیایی خلنو : شرق تهران ، منطقه لاله گون (لالگون) ، پر آب ترین منطقه البرز مرکزی ، جایی که خشکسالی تاثیری بر زیباییش نگذاشته ورودخانه همچنان می خروشد .
چهارشنبه ساعت 12:30 – همسرم از منرل یکی از دوستان به خانه بازگشت .
ساعت 1:15 خوابیدم .
ساعت 2:15 با بیدار باش سعت از جا بر خاستم .
ساعت 3 راهی آریا شهرمکان شماره 1 تجمع گروه شدم .
ساعت 3:20حرکت از میدان فاطمی مکان شماره 20تجمع گروه آغاز شد .
کوهنوردان : 13 نفر بانوان ویک نفر مرد ، راهنمای کوه
سوار بر مینی بوس در تاریکی نیمه شب مسیر شرق تهران را پیمودیم ، از فشم گذشتیم وساعت 4:50به ده لاله گون یا لاله جین رسیدیم ، جایی که دامنه کوه به دل روستا پا کشیده است.
در گرگ ومیش هوا ، مناظر سرسبز ورودخانه پرآب زیر نور ماه زیبایی مسحور کننده ای داشت .
ساعت 5 پای در راه نهادیم ، دامنه را بالا رفتیم. حدود 2ساعت پس از حرکت ، چشمه های جوشان وزیبای آب ترش ، تله آب وآب شیرین نمایان شد . بر چشمه ها توقفی 2الی 3 دقیقه ای به قدر نوشیدن آب .
9صبح ، استراحتی حدود یک ربع ، پس از صرف صبحانه ، صدای تشویق کننده وقاطع سرپرست گروه برای ادامه راه .
راه صعود پر پیچ وخم ، مشرف به یحچال های باشکوه ، که بر روی رود خانه سقفی ریبا وضربی شکل ایجاد کرده بودند، وهر لغزشی در راه ، می توانست سقوط به یخچال وشاید غرق شدن در رود خانه را به دنبال داشته باشد . بنا بر این باید مسیر را با دقت وتیز بینی بالا می رفتیم وجای هیچ بازیگوشی سبک سری نبود .
از ارتفاعات سمت راست صدای زنگوله گوسنفندان به گوش می رسید که مست از چرا رمه یاران خودرا به دنبال می کشیدند. به پایین یکی از ارتفاعات که رسیدیم ، سنگ بارشی شدید را بالای سرمان مشاهده کردیم . هر گوسفندی که حرکت می کرد سنگ های بزرگ وکوچک پرتاب می شد ، گویی رمه ها می خواستند انتقام تحریب محیط زیست را این گونه از آدمیان بگیرند .
با هزار ترفند وسینه خیز وپناه گرفتن زیر تخته سنگ های بزرگ از آن منطقه جان سالم به در بردیم ، ویکی از یخچال هارا به سمت چپ رودخانه پشت سر گذاشتیم ، سنگی بر سر کوهنورد 60ساله مان فرود آمد که چند ساعتی سرگیجه داشت، اما به عشق صعود ، جدی نگرفت . ناگفته نماند که ترس از سنگ بارش کمی رنگ از رخسار ها پراند.
ساعت 12ظهر از گردنه گذشتیم وبه ارتفاعات جانستون رسیدیم . ( جانستون اسم محلی آن محل است که از " جان ستان" می آید واین نام به دلیل سخی راه بر آن نهاده شده ، به حدی که گاهی آدم حس می کند به راستی جانش بالا می آید )
هوای تمیز ، آفتاب زعفرانی رنگ وانرژی بخش ، همراه با نسیمی خنک که قلقلک آن بر بدن پوشیدن باد گیر هارا الزامی کرد .
پس از دقایقی استراحت یه سوی قله حرکت کردیم .نیم ساعتی شیب تند رو به پایین وسپس یک ساعت ونیم مسیر شیب دار رو به قله را پیمودیم .راه خطر ناک بود ، نفس ها در سینه حبس ، وهر لحظه بیم سقوط ...
ساعت 2 بعد از ظهر به قله رسیدیم .وضعیت جسمی گروه: نفس ها گرفته ، لب ها خشکیده ، پا ها تاول زده ، اما چشم ها ی خندان ولب های متبسم لذت صعود را جلوه گر می نمودند .
خواندن سود ای ایران در ستیغ کوه انرژی از دست رفته را به گروه باز می گرداند.
ای ایران
ای مرز پر گهر
ای خاکت سر چشمه ی هنر
دور از تو اندیشه ی بدان
پاینده مانی تو جاودان ....
در پهنه قله طنین می اندازد .
حدود 20دقیقه استراحت ، سپس گام های برگشت به بانگ دلنشین سر پرست گروه بر داشته شد .
سراشیبی بسیار تند که گاه افتان وخیزان به پایین می آمدیم . مسیر را تا تلخ آب طی کردیم . بر سر چشمه دست وصورت وپا ها را شستشو دادیم ، کوفتگی ها وناول ها التیام یافت .
بعد از نیم ساعت استراحت به حرکت ادامه دادیم، بار ها مجبور به عبور از عرض رود خانه شدیم ، فشار آب چنان بود که اگر کمک افراد گروه به یکدیگر نبود به تنهایی مشکل می شد از مسیر رود گذشت . همه تا کمر خیس شده بودیم .
ساعت 8 عصر وارد ده شدیم .به پای مینی بوس رسیدیم . به این ترتیب صعود 15 ساعته به سلامت وبا موفقیت به پایان رسید .
سوار مینی بوس شدیم ، خسته اما خوشحال وسرزنده ، حال وهوای صبح کجا وعصر کجا ؟
بچه ها خندان وبا نشاط ، کوله ها سنگین از بطری های پر شده از آب چشمه.
با امید سلامی دیگر با هوای خنک وتمیز وکوه با عظمت موقتا خدا حافظی کردیم .
ساعت 11 شب رسیدم منزل . شب عروسی دعوت داشتیم ، من دیر رسیدم و همسرم رفته بود عروسی .
کسی در منزل نبود که به من خسته نباشید بگوید وکوله بار سنگینم را از دوش بر دارد.
روبروی آیینه ایستادم ، خودم را تحویل گرفتم ، وبا گقتن " خسته نباشید " شور زایدالوصفی وجودم را پر کرد . حس کردم روحیه واعصابم با شب قبل هیچ قابل مقایسه نیست .گویی اگر تمام روانکاوان دنیا جمع می شدند ، تمام درمانشان به اندازه ی صعود کار ساز نمی افتاد .
به پایان آمد این قصه ولیکن کوه همچنان پا بر جاست .
منبع:سایت نگاهی دیگر