آیا سگ ها توان تشخیص زمان را دارند؟

[soniha_pe]

بسیاری از سگ ها هرگز برای غذا دیر نمی کنند. آنها می دانند هر روز و در ساعت معینی باید کجا باشند. آنها حتی می دانند چه زمانی باید منتظر برگشتن صاحب شان به منزل باشند و به همین دلیل مثل یک حیوان دوست داشتنی همیشه جلوی در منتظر ورودتان هستند.


[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]

مشاهده رفتار این حیوانات این شبهه را در ذهن ایجاد می کند که شاید سگ ها اصالتاً توانایی تشخیص زمان را دارند. اما اینکه زمان از نظر سگ ها واقعاً چطور تعبیر می شود، مساله متفاوتی است. می گویند هر یک سال عمر سگ ها معادل هفت سال عمر آدمی است. نظریه «سال های سگی» از مقایسه کیفیت عمر این حیوانات با انسان نشات می گیرد. بنابراین اگر این ایده را برای شناختن مفهوم زمان از نظر سگ ها به کار بگیریم چندان به بیراهه نرفته ایم.
برای شناختن نحوه ادراک زمان سگ سانان باید ابتدا نحوه ادراک زمان از نظر انسان ها را کشف کنیم.


هر شخصی در زمان های متفاوت از راه های مختلفی گذر زمان را تجربه می کند و هر چند این تجربه مستقیماً به شخص ربط پیدا می کند اما همه انسان ها به طرق مشابه درباره زمان فکر می کنند. به عنوان مثال خاطرات با چگونگی درک گذر زمان گره خورده اند.


توانایی انسان در یادآوری وقایع نقش مهمی در ادراک زمان ایفا می کند. از طرف دیگر بشر قادر است اتفاقات را پیش بینی کند. حتی بدون ادعای ارتباط با عالم ارواح بسیاری از ما حداقل یک بار رخدادی را در آینده پیشگویی کرده ایم. تمام این قابلیت ها مفاهیم مهمی را دربر دارند. برای نمونه حافظه و توانایی تشخیص به ما اجازه می دهد احساس دوام، خاطرات شخصی و خود آگاهی داشته باشیم. حال سوال این است که اگر بتوان به مغز سگ ها راه یافت با چنین قابلیت هایی روبه رو می شویم یا خیر؟


هر چند مطالعات روی نحوه ادراک سگ ها از زمان محدود است، اما با نگاهی به تحقیقات گسترده روی سایر جانوران از پستانداران و پرندگان گرفته تا جوندگان می توان به جواب های خوبی رسید. ویلیام رابرت جانورشناس مشهوری است که یافته هایش راهنمای بسیاری از مسائل حل نشده است. از نظر وی حیوانات به زمان چسبیده اند، دلیل اش هم این است که آنها فقط در حال زندگی می کنند و از لحاظ ذهنی قادر نیستند در زمان سفر کنند و به گذشته یا آینده بروند.

[مشاهده لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است لطفا ثبت نام کنید]


بشر می تواند از روی تعمد یا مشتاقانه به خاطرات خاصی یا اتفاقات ویژه یی فکر کند؛ کاری که حیوانات از انجام آن ناتوانند. هر چند برای بسیاری تمام اینها تئوری هایی سفسطه آمیز هستند اما احتمالاً و فقط احتمالاً حیوانات هم مانند نوزادان به صورت غریزی یاد گرفته اند که به این صورت رفتار کنند. مثلاً کودکان چهارساله خیلی چیزها آموخته اند - چهار دست و پا رفتن و قدم های پشت سر هم برداشتن - اما به یاد نمی آورند کجا یا چطور اینها را یاد گرفته اند.

به بیان دیگر آنها قدرت حافظه ضمنی را ندارند یا توانایی یادآوری وقایع گذشته در ذهن شان نیست. یک سگ می داند در مقابل کلمه «بنشین» چه عکس العملی داشته باشد، بدون اینکه به یاد بیاورد که طی چه اتفاقی آموخته چنین واکنشی را در مقابل این کلمه انجام دهد. البته این تمامی چیزی نیست که در مغز سگ ها رخ می دهد و به آنها در انجام چنین اعمالی کمک می کند. پیش بینی زمان رسیدن صاحب شان یکی از کارهایی است که نمی شود با این فرضیات توجیه شان کرد.

رابرت در اینجا تغییرات بیولوژیک درونی را موثر می داند.

مطالعات وی نشان می دهد کبوترها «ساعتی درونی» دارند که به آنها می آموزد کی و کجا می توانند غذا پیدا کنند. درست مثل سگ ها که احتمالاً از «نوسانات ۲۴ ساعته» (تغییرات هورمونی روزانه، دمای بدن و فعالیت های عصبی) برای فهمیدن زمان غذا یا آمدن صاحب شان کمک می گیرند. سگ ها به جای اینکه به یاد بیاورند چند ساعت از وعده غذایی قبل گذشته یا چه ساعتی موقع خوردن غذا است، به واکنش های بدن شان در طول ساعات روز، برای درک زمان وقوع حوادث توجه می کنند. بنابراین هر روز و سر ساعت مشخصی رفتار مشابهی انجام می دهند.

زویا چراغی