دریا در خطر است

[soniha_pe]

غارت میلیون ها تن ماهی و روش های مخرب صید، تنوع زیستی اقیانوس ها را به خطر انداخته است. فائو یا «بنیاد خواربار و کشاورزی سازمان ملل متحد» معتقد است از ۷۰ درصد ذخایر ماهی های جهان بهر ه برداری بیش از حد می شود. این روش نه تنها در سطح جهانی بلکه در سطح منطقه یی نیز پیامدهایی ناگوار به جای می گذارد. در این میان کشورهای فقیر و در حال رشد، از جمله فیلیپین، از این روند آسیب هایی جبران ناپذیر خواهند دید. «نیانگ سان» یکی از ماهیگیرانی است که از صید آب های منطقه مولوپولو، واقع در جزیره لیته فیلیپین، بازگشته است.



او می گوید حاصل هفت ساعت کار شاق در دریا تنها ۲۰ کیلو صید بوده که شاید بتواند حدود هزار پزو (معادل ۱۶ یورو) درآمد داشته باشد. صنعت ماهیگیری در سراسر جهان ۳۵ میلیون ماهیگیر را در خدمت خود دارد. این صنعت توانسته در عرصه های مربوط به ماهیگیری مانند خرید و فروش، انتقال و صید ماهی ۲۰۰ میلیون فرصت شغلی جدید به وجود بیاورد و یک میلیارد نفر را به کار بگمارد.
این صنعت به گفته کارشناسان ۲۰ سال است که با بحران روبه رو است چرا که ذخایر ماهی، در معرض بهره برداری بیش از حد قرار دارد و صید در بسیاری از مناطق به خصوص در کشورهای فقیر از راه هایی غیرمجاز عملی می شود.


بحران، بیش از همه ماهیگیران خرده پای جهان را تهدید می کند، چرا که توان رقابت با ناوگان های مدرن ماهیگیری مانند ناوگان های اروپا و ژاپن را ندارند. ناوگان های عظیم ماهیگیری کشورهای صنعتی از مدرنیسم و صید روزافزون بهره می برند، در حالی که ماهیگیران خرده پا روز به روز وضع شان وخیم تر می شود. «ویلیام ساودرا»، یکی از ماهیگیران منطقه مولوپولو می گوید؛ «ماهیگیری در ۱۵ کیلومتری سواحل این منطقه، تنها برای ماهیگیران محلی مجاز است. با وجود این ماهیگیران تجاری وارد این منطقه می شوند و ماهی ها را صید می کنند.»


در طول ۲۰ سال گذشته، ۹۰ درصد ذخایر ماهی جزیره لیته کاهش یافته است. همین امر موجب شده ماهیگیران خرده پا به روش های غیرمجاز ماهیگیری روی بیاورند. اینجاست که ماهیگیری انفجاری یا استفاده از دینامیت در ماهیگیری زمینه ظهور پیدا می کند. به گفته «توماس هگر»، از سوداگران آلمانی ماهی های ویژه آکواریوم در شهر سبوی فیلیپین، ماهیگیری انفجاری در سواحل فیلیپین به رخدادی روزمره بدل شده است. او می گوید؛ «با این روش می توان ماهی های زیادی را صید کرد. چون کیسه های هوایی ماهی ها بر اثر انفجار می ترکد و تمامی ماهی های موجود تا فاصله زیادی از محل انفجار به سطح آب می آیند.»


گاهی هم ماهیگیران به قصد کشتن ماهی هایی بزرگ تر از سم سیانید استفاده می کنند. آنها پودر حاوی این سم را با آب مخلوط کرده، پس از وارد کردن به یک محفظه آن را به درون شکاف یک صخره مرجانی می ریزند. این کار باعث می شود ماهی ها بی حس شده و به راحتی قابل صید شوند. اما مشکل اینجا است که مرجان ها نیز از این سم در امان نمانده، از بین می روند و از صخره مرجانی تنها اسکلتی بی جان باقی می ماند.


۸۰ درصد از صخره های مرجانی فیلیپین از بین رفته و ۸۰ درصد از شاخه های گیاهان دریایی برای استفاده در آکواریوم ها، حوضچه ها، سوخت و مصارف ساختمانی کنده شده اند. گذشته از این پساب ها، اسیدهای گوگرد و پسماندهای حاوی فلز سنگین که حاصل ساختمان سازی های درون کوهستان ها است زیستگاه های آبزیان را آلوده کرده و زندگی موجودات آبزی را با خطر مواجه ساخته است. این وضعیت را نه تنها در فیلیپین که در بسیاری از کشورهای در حال رشد می توان دید. وضعیت زیستگاه های آبی روزبه روز وخیم تر می شود و قوانین ماهیگیری و روش های مجاز صید ماهی، حداکثر صید مجاز و مقررات حفاظت از مناطق دریایی، هر روز که می گذرد بیشتر مورد بی توجهی قرار می گیرد. در سال ۱۹۸۷ پانزده درصد از ذخایر ماهی جهان نابود شد در حالی که اینک این میزان به ۳۰ درصد رسیده است. این نابودی همچنان ادامه خواهد یافت تا روزی که بشر متوجه شود برای نجات از این وضع نه تنها مقررات منطقه یی، بلکه مقررات جهانی ماهیگیری را باید مورد تجدید نظر قرار دهد.