مارس 12th, 2008 by admin

کاندیدای مجلس هشتم شورای اسلامی
1386
دکتر جلیل زاده:
توسط پیام احتسابیان
قوانین مربوط به تردد حیوانات مورد بازنگری قرار میگیرد
*
نقض قوانین موجود در کنترل بیماریهای دامی
به شدت احساس می شود
دکتر شهرام جلیل زاده متولد 1349 در تهران. دوران ابتدایی را در استان آذربایجان غربی گذرانده و دوران تحصیلی متوسطه و نیز دانشگاهی را در استان آذربایجان شرقی و تبریز به پایان رسانیده است.
رشته تحصیلی دکترای دامپزشکی از دانشگاه تبریز و فارغ التحصیل در سال 1374 از همین دانشگاه. در سال 1374 دوران خدمت را در معاونت طب وبهداشت و پیشگیری در نیروی انتظامی گذرانده و دو سال به عنوان کارشناس بهداشت هم در داخل اداره کل و هم در بیمارستان ناجا به عنوان مسول بهداشت بیمارستان فعالیت داشته اند.بعد از ان دوران طرح را در اداره کل دامپزشکی استان تهران بوده و در کنار آن نیز با سازمان مطالعات و تنظیم کتب خارجی که با نام سمت مشغول به کار می باشد به عنوان مولف و ویراستار کتب خارجی همکاری داشته اند. بیشتین فعالیت وی در بخش خصوصی بوده واز همان سال 74 به بعد موفق به دریافت پروانه درمانگاه در تهران شده و تا کنون نیز ادامه دارد. به صورت گسنرده از سال 1380 به بعد با متمرکز نمودن در دو طرح بین المللی شناسایی دیجیتالی که به طور کل همه جانداران را شامل میشد مشغول به کارشد. سپس موفق به تاسیس شرکتی به نام امار دام ایرانیان گردید. دکتر شهرام جلیل زاده به عنوان مدیر عامل این شرکت به صورت متمرکز با بخش های خصوصی و دولتی فعالیت دارند.
مصاحبه زیر بخشی از گفتگوی با ایشان می باشد.
- توضیحی در مورد سیستم شناسایی بین المللی حیوانات یا همان میکروچیپ توضیحی بفرمایید.
الان در دنیا مرسوم هست تا در بحث سیستم های شناسایی از سیستمهای سنتی استفاده می کنند که خطا و اشتباه وجود خواهد داشت. بنابراین با استفاده از سیستمهای الکترونیکی به عنوان علم نوینی که در جهان مطرح است استفاده می کنند که در بحث RFID که در بخش های وسیعی در صنایع و دامی مورد استفاده قرار داده می شود. در بخش دامی با نام میکروچیپ مطرح بوده و از همان سال 1380 به بعد در ایران آ« را در فازهای مختلفی معرفی کردیم و راه اندازی گردید. قبلا برای شناسایی یک حیوان کارشناسی باید می آمد از علایم اختصاصی یا روش های مرسومی چون خالکوبی هایی که بود یا پلاک گوش دام را شناسایی می کرد. اما در حال حاضر آمده اند یک تراشه که زیر جلد کاشته می شود که به هیچ عنوان قابل برداشتن نیست و به هیچ عنوان عامل عفونی و تحریک کننده ایمنی بدن نیست و در نهایت با استفاده از یک دستگاه الکترونیکی در هر جای دنیا می توان به اطلاعات آن دستیابی پیدا کنید. همچنین به خاطر بین المللی بودن این سیستم در تمام جهان قابل بازخوانی اطلاعات را دارا است.
- بهره برداری از این سیستم پس از ورود به ایران با توجه به پیشینه شناسایی سنتی نمونه آن، چگونه بود؟
زمانی که سیستم را راه اندازی کردیم آمدیم دیدیم که از این سیستم چه بهره برداری های مختلفی می توان انجام داد. در درجه اول ما در کشورمان در حال حاضر از نظر قانونیدر بحث مالکیتی حیوانات یک نقص قانونی وجود دارد. به دلیل اینکه زمانی که احساس شود که دام مطعلق به چه شخصی است، بایستی شخص عاقل یا کارشناسی نظر دهد تا محاکم قضایی بتوانند حکمی را صادر نمایند تا مالکیت آن احراز گردد. اما بر اساس همیسن سیستم جدید به راحتی محاکم قضایی از نظر بار حقوقی بسیار سبکتر می شوند. به خاطر اینکه سیستم الکترونیک ثبت می شود، مشخصات دام و مالک آن نیز ثبت می شود. در هر شرایط و هر کجا اطلاعات به روز ثبت خواهد شد و زمانی که کارت شناسایی دام صادر شد به نوعی سند قانوی آن خواهد بود و قابل بررسی برای محاکم قضایی. این فاز برای حیوانات خانگی بیشترین کاربرد را دارا بود. در فاز بعدی برای این سیستم موضوع اسب بود. که همانطور که می دانید موضوع اسب به یک بعد بین المللی تبدیل شده است. ایران توانست پس از چهل سال حرف های خودشو از طرسق همین سیستم در مجامع بین المللی مطرح کند. ک حتی در مسابقات آسیایی یکی از چیزهایی که مسولان برگزاری خواسته بودند همین مسله بود. که خواهان دریافت اطلاعات ثبت شده اسب های مسابقات بودند. که خوشبختانه موضوع با ثبت اطلاعات در سیستم میکروچیپ حل شد.
در فاز بعدی موضوع پرورشگاه های شتر مرغ ها بود. نگرانی پروش دهنده گان از مورد بیماری دامهایشا بود که سازمان های پشتیبان کننده نیاز به مدرکی بودد تا جهت پرداخت غرامت به ان متوصل شوند. همین سیستم میکروچیپ توانست شفافیت موضوع را برای کارشناس احراز نماید. فاز دیگر مربوط به پرورش گاه های دامی مانند گاو و گوسفند و … بود که دام از بدو تولد تا زمای که وارد کشتارگاهها شود اطلاعات آن و کارهای انجام شده بر آن در این سیستم ثبت می شود.
- طرح از چه زمانی حالت تخصصی و همه گیر به خود گرفت؟
از سال 1380 پایه گذاری شد و از سال 1382 بصورت عملیاتی وارد فاز اجرایی گردید. و تا به امروز مورد استفاده قرار دارد.
- می توان گفت الان سیستم در تمام نقاط ایران در بحث دام های کوچک و بزرگ متمرکز شده است؟
به صورت تفکیک شده تقیبا در مورد حیوانات کوچک بالخص در تهران و سایر استان ها نهادینه شده است و فعالیت گسترده ای دارند. به طوری که هر حیوان خانگی را از تهران به هراستانی دیگر انتقال دهید کلیه اطلاعات آن قابل دسترسی می باشد. چنانچه میکروچیپ داشته باشد. در تهران نیز بیش از نود درصد مراکز درمانی به این سیستم مجحز شده اند. اما در فازهای اجرایی دیگر مان خیر. فعلا به محله توسعه نرسیده است. و در مورد مراکز دامهای پرورشی فعلا ایستگاه های تحقیقاتی ما فعال هستند.
- انگیزه ای که سبب شد شما وارد انتخابات مجلس شوید؟
همین که توانستیم بستری را آماده کنیم و از این به بعد نقش داپزشکان واضح تر و روشن ترسازیم. زمانی که در جامعه حضور تخصص های مختلف لازم می شود، در بخش بداشتی و پزشکی حضور دامپزشکان مطرح شد تا بتوانند در کنار سایر ارگان های بهداشتی کار کنند. متاسفانه شرح وظایف در برخی رشته ها رعایت نشده و تداخل بین آنها ایجاد گردیده. زمانی که بستررا آماده کردیم تا دام را پخش کنیم و دامپزشک را ملزم کردیم تا از کانال های نظارتی فعالیتشان را به صورت فراگیر انجام دهند که از طریق همین سامانه فعالیت متمرکزی را داشته باشند. در جوامع پیشرفته دامپزشکان اصولا به عنوان یک شغل نقش تعیین کننده ای داشته باشند. به طور مثال در حال حاضر می توان یک فراورده دامی را به صورت بسته بندی خریداری نمود. ما مصرف کننده طبیعتا سوال خواهیم داشت آیا دامپزشک محصول را بازدید کرده است یا خیر. که بر اساس همین سامانه جدید هر محصول یک شماره سریال دارد. این شماره در بانک اطلاعات به ثبت رسیده که در چه شرایطی توسط چه شخصی در چه محیطی مورد بازرسی قرار گرفته است. همین نکته برای من انگیزه ای ایجاد نمود تا بتوان ان را وارد مجموعه قوانین مملکتی کنیم که دامپزشکان به صورت کاملا آکادمیک و علمی وارد این چرخه شوند و بتوانند از آن اهداف علمی خود به اهداف اجتماعی شان برسند.
- در صورت کسب ارا، با توجه به دغدغه های شما چه برنامه هایی را در ذهن دارید؟
در درجه اول مجموعه مدیران ما که خودشان نیز مدعی این موضوع هستند که قوانین مربوط به دامپزشکی که در سال 1350 مصوب شده تا به حال تغییرات ان چنان پیدا نکرده. ان زمان به اقتضای ان شرایط و نسبت به دیدگاه های ان زمان قوانین تدوین شد و تا الان نیز متاسفانه از همان قوانین بیش از سه دهه استفاده می کنیم. حتی با وجود کاستی هایی که داراست. به هر حال اولین چیزی که مهم است برای هر مجموعه ای که وارد خانه ملت یا مکان قانون گذاری میشود، در بخش تخخصصی یکسری قوانین را با توجه به شرایط روز تغییر بدهد و یا آن را توسعه دهد. در بسیاری از قوانین در مورد بیماریها و کنترل ان ها کاستی های وجود دارد.
به عنوان مثال در بحث انفولانزای مرغی که در حال حاضر به صورت یک معضل جدی مطرح است که یک بیماری مشکووک بین انسان و حیوان است و جهان را درگیر خود نموده. اما مجموعه قوانین ما به ان سطح نرسیده تا بتواند کشومان را ایزوله کند و از ان پیشگیری، کنترل و نظارت کند تا وارد فراورده های خوراکی نشود. در مورد حوادث اخیر نیز سازمان دامپزشکی ستادی را به این منظور تشکیل داد. اما خوب همین ستاد با تغییرات مدیران و نظارت و نظرات گوناگون به جواب نرسید. در صورتی که با وجود قوانین محکم می توانست خیلی زود تر به نتیجه برسد.
در مورد بیماری هاری نیز به همین منوال. که در سایر کشورها به صورت قوانین خاص خود مطرح بوده. در کشوری مانند اسکاندیناوی کاملا این بیماری ریشه کن شده است.
- در حال حاضر در بحث قوانین مشکل را میبینید یا در سلیقه مدیران، یا به خاطر نبود قوانین مدیران به ابراز سلیقه می پردازند؟
ببینید در مجلس با توجه به وجود کمیسیون های مختلف که در شاخه های خودشان فعالیت دارند. در بحث دامپزشکی که زیر نظر جهاد کشاورزی است کمیسیونی است به نام کمیسیون کشاورزی و منابع طبیعی. پس حضور افراد متخصص در این کمیسیون که بتواند لوایحی رااز طریق دولت یا مجلس مطرح کند که به صورت قانون مطرح شود. نقص ما در همین جاست! شاید در مجلس افرادی هستند که در بخش های مختلفی تخصص داشته باشند. اما متاسفانه در چند دوره های قبل مجلس تخصصی که بتواند بحث بهداشت دامپزشکی در کنار سلامت انسان را در یک چرخه ایجاد کند نداشتیم.
- دخالت بخش های دیگر در این زمینه چگونه است؟
جالب هست همانطور که گفتم زمانی که برای ما یک مسله پیش می اید همه خود را دخیل میدانند و وارد گود می شوند، اما زمانی که می خواهد بگویند چه کسی متولی امر شود همه خود را کنا ر می کشند. به دلیل اینکه نمی دانند در شرح وظایف شان تفکیکی وجود داشته باشد.با هم تعامل ندارند. پس با مشکل روبرو می شوند. در این بین نیز هیچ مدیر یا کارشناسی نمی تواند نظر تخصصی خود را ارایه کند.
- نمونه ان را در بحث انفولانزای مرغی داشتیم؟
بله. کارشناسان بهداشت و درمان یک دیدگاه، یک روندی را طی می کنند، سازمان کشاوزی به یک نحو، دامپزشکی به یک نحو دیگر، که در بخش ازمایشگاهی دیدگاه های متفاوتی را ارایه دادند. نظریات گوناگون و متفاوت، بخش امنیتی ما، سیاسی ما که به دلیل یک مسله امنیتی داخلی مطرح بوده یک نوع برخورد دیگر را دارند. طبیعتا این برخورد های پراکنده و ناهمسو باعث شد متاسفانه رک مطلب در بحث کنترل بیماری انفولانزای مرغی ضعیف عمل کنیم.
- این مسله در مورد مرگ دلفین ها در اب های جنوبی هم تکرار شد. موارد مشابه دیگری نیز هست. علت اصلی این معضل در چیست؟
ببیند ریشه یابی این مسله با دیدگاه شخصی قابل بررسی نیست. یکسری مشاهدات انجام شد. نظریات کارشناسی می شود و وارد مرحله ازمایشگاهی شده و در اخر به صورت یک گزارش علمی منتشر خواهد شد. این شرح وظایف ها کاملا تفکیک شده است. هیچ وقت من کارشناس نمی توانم در کار ازمایشگاه دخالت کنم.و بر عکس . بنابراین در ک پروسه ای که از قبل تعریف شده است ، در مرحله بحران و حادثه افراد اگاهند تا در چه مرحله و چه زمانی وارد گود شوند. و سپس محول کنند به چه بخشی. که متاسفانه به دلایل مختلف در کشور ما این معضلی هست که باید حل شود
متخصصان دامپزشکی در بحث انفولانزای پرنده گان و در بحث کنترل بیماری حق دخالت دارد تا جایی که مربوط به بخش انتقال به انسان باشد که متحول به بخش درمان و بهداشت می شود. اگر این پاسخ ها از منفذ های درست خودش خارج شوند در نهایت مرجع نهایی که باید تصمیم گیری کند می تواند درست تصمیم بگیرد.
- در واقع میتوان این گونه استدلال کرد که نقص قوانین در کار مدیران نیز خلل ایجاد می کند؟ به عنوان مثال در مورد انحلال پروژه یوز توسط سازمان محیط زیست.
دقیقا این مسله اشکار است. نقص قوانین اجرایی برای مدیران اجرایی نیز دست و پا بسته است. وجود قوانین می تواند اعمال نظر های شخصی افراد را نیز تا حد زیادی پایین بیاورد. به عنوان مثال در همین وضوع پروژه یوز توسط سازمان محیط زیست . چنانچه قوانین حفاظتی ما کامل بود هیچ گاه این اتفاق رخ نمی داد.
- و برنامه خاصی برای حمایت از حیوانات چه شهری و چه غیر شهری؟
یکی از مباحث اصلی مورد اشاره من نقص قوانین برای حیوانات بود. در بحث فعالیت های حیوانات چه به نامهای انجمن ها و چه به نام جامعه، فعالیت هایی انجام می شود. ولی الان انجمن های حمایت از حیوانات یک مرکز کاملا شناخته شده اند. چرا که حنیز به عنوان یک موجود زنده حتی بیشتر از ما حق زیستن دارد. زیستن در این کره خاکی را داراست.بنابراین یکی از اهداف ما این است که این است که این انجمن ها را در داخل در رده های مختلف احیا و هدفمند کنیم.
- متاسفانه قوانین موجود در ایران برای این نوع انجمن ها به حد ززیادی دست و پا گیر بوده و اهرم های اجریی رعملا از دست داده اند.
به صراحت عرض می کنم الان در کشور ما انجمن های گوناگونی به نام حمایت از حیوانات فعالیت دارند و معروف هستند. که در شاخه های تخصصی فعالیت دارند. خیلی از این گروه ها می توانند از مسیر های قوانینی بین المللی استاده کننند. به فرض مثال در بحث تردد حیوانات اتحادیه اروپا برای کشورهای تحت امرش یکسری قوانین خاص خود را گذاشته است. هر کشور دیگری نیز که قرار بود با انها در ارتبط باشد ملزم به رعایت کردن ان قوانین بود. که چنانچه حیوانی شرایط قانونی تردد به اروپا را نداشت حق ورود به ان دام داده نمیشد. خوب، کشور ایران از اجرای ان سر باز زد. اما افرادی که چه مسافری چه تجاری مجبور به تردد حیوانشان به اروپا بودند، ایران نیز مجبور شد که با ابن قوانین همسو شود و تبعیت نماید.
- این از بعد بین المللی، در داخل چه طور؟
خوب ما میبینیم که همچین قوانینی به توسعه کشور ها کمک می کند، الگوبرداری کرده از ان قوانین، به اقتضای شرایط موجود که نیاز هست از کارشناسان ما استفاده شود و بر اساس ان قوانین با دقت نظر فراوان قوانین جدید وضع می شود.
- در مورد عدم تردد حیوانات شهری با توجه به وجود سیستم قانونی میکروچیپ، تناقض هایی وجود دارد تا صاحب دام متوجه نشود با دارا بودن سیستم شناسایی قانونی چرا نمی تواند حیوان خود را به عنوان مالک ان با خود بیرون ببرد؟
بنا به همان مصوبه از سال 1350 که بخواهند فضای شهری سالمتری را ایجاد نمایند، تردد حیوانات را که در ان زمان به عنوان احشام مطرح بود، پیش بینی شد تا به مرور از جامعه شهری بیرون برده شده و حریم ان با زندگی غیر شهری یا دامی صنعتی مجزا شود. متاسفانه از این قانون به صورت تفصیل ان استفاده می شود.
- که اشاره ای به دام بزرگ یا کوچک نشده؟
خیر. دام در بخش صنعتی هست. دامی که در حیات وحش است یا دام های کوچک که به نام حیوانات خانگی می شناسیمشان؟ در ان زمان تفکیک نشده بود. تنها دیدگاهی که وجود داشت دام را تنها دام صنعتی می دانستند. بنابریا قوانینی نیاز است تا شاخه های موجود در بخش دامپزشکی از یکدیگر تفکیک شوند و بر اساس ان کارشناسان در کمیسیون ها بتوانند قوانینی را وضع کنند که در هر شاخه بتوان اعمال نظر کرد.
- بنابراین وضع قوانین جدید احساس می شود؟
من بیشتر با بازنگری در قوانین موجود اعتقاد دارم
- اما در قوانین مربوط به حیوانات شهری قوانین موجود نیست.
در قوانین موجود باید تغیراتی ایجاد شود. قوانینی هم وجود دارند که در ان زمان نیازی به ان احساس نمی شده اما در حال حاضر نیاز به ا ن حس می شود که بایستی در نظر گرفته شوند.
- تقریبا بین سالهای 73 یا 74 بود که انجمن حمایت از حیوانات یکسری قوانین حمایت از حیوانات را به صحن مجلس برد اما متاسفاه ترتیب اثر داده شد.
پاسخ ان کاملا مشخص است. چون در کمیسون های مجلس ما در بحث تخصصی این مسله علم و دیدگاهی وجود ندارد که بخواهد به قوانین حمایت از حیوانات بپردازد. همچنین کارشناسانی نیز حضور ندارند که بخواهند از مباحث دفاع کنند. پس باز تاکید دارم حضور کارشناسان در این زمینه می تواند در بحث و وضع قوانین حمایت از حیوانات تاثیر گذار باشد. نیاز به تخصص های گوناگون در مجلس حس می شود. و پیشنهاد من این است که مردم این نکته را مورد توجه قرار دهند که در انتخاب نماینده گان به تخصص های انها دقت نظر بیشتری داشته باشند.
-تا چه میزان در قوانین حیوانات ازمایشگاهی با قوانین بین المللی همسو هستیم؟
در قوانین حیوانات ازمایشگاهی مشکلاتی را داریم. به خصوص در بخش ابزیان. که اتحادیه اروپا صادرات میگو را به این کشورها متوقف نمود. به واسطه این که کشور ما هنوز ازمایشگاهی در حد استاندارد های بین المللی ندارد تا این فراورده را ازمایش کنیم سپس وارد بازار کنیم.
با تشکر
پیام احتسابیان
اسفند 86